3.1 Technologia xDSL.

3.1.1 Rozwiązania technologiczne.

Użytkownicy cyfrowej technologii DSL są teraz w sytuacji właściciela nowoczesnego Porsche poruszającego się w zatłoczonym mieście-ciągle nie mogą wykorzystać szybkości i możliwości oferowanych przez współczesne środki przekazu już implementowane w terminalach telekomunikacyjnych.

Pomimo wprowadzenia światłowodów do sieci dostępowych, najważniejszym medium transmisyjnym w tym obszarze infrastruktury teletransmisyjnej pozostaje nadal symetryczna para przewodów miedzianych. Poniższa tabela prezentuje różne technologie umożliwiające wykorzystanie pary miedzianej jako medium transmisyjnego w dostępie do sieci cyfrowej, w tym także szerokopasmowej. Najnowsze technologie przekazu udostępniają zwykłym abonentom bezpośrednio w domu lub na stanowisku pracy szybkości przekraczające aktualne możliwości sieci. Niestety , coraz częściej okazuje się , że dostawcy usług telekomunikacyjnych nie nadążają za postępem w technologiach już dostępnych na niższym szczeblu telekomunikacji , to jest u abonenta.

3.4 HDSL

3.4.1 Technologia HDSL

Stosowana coraz częściej w telekomunikacji technologia HDSL umożliwia uzyskanie przepływności 2 Mb/s za pomocą zwykłej dwuprzewodowej linii telefonicznej. Dedykowany odcinek symetrycznej linii telefonicznej może być wykorzystany jako szerokopasmowy trakt cyfrowy 2 Mb/s bądź traktowany jako medium transmisyjne do jednoczesnego przekazu 30 zwykłych rozmów telefonicznych za pomocą jednej pary przewodów miedzianych.

Zapotrzebowanie na coraz większą liczbę linii telefonicznych i stały wzrost ich przepływności dały się zauważyć od czasu zainstalowania pierwszego telefonu przez Aleksandra Grahama Bella. Stosowany od samego początku miedziany kabel telefoniczny, pomimo że jest stopniowo zastępowany mediami o wyższych parametrach transmisyjnych (koncentryk, łącze radiowe, światłowód), stanowi podstawową infrastrukturę komunikacyjną w bezpośrednim otoczeniu abonenta. Ulepszanie techniki transmisji przez już istniejące telefoniczne kable miedziane nadal jest najtańszym sposobem szybkiego wzrostu abonenckiego dostępu szerokopasmowego do sieci telekomunikacyjnej.

3.4.7 Urządzenia HDSL w Polsce.
 
 

Popularność urządzeń wykonanych w nowej technologii HDSL rośnie z każdym rokiem na całym świecie. Pierwsze egzemplarze tych urządzeń firmy Schmid Telecommunications pojawiły się w Polsce w 1994 r. pod ogólną nazwą systemu HDSL WATSON i są oferowane w kraju przez BPS i Teletrans.

Zorganizowana w połowie ubiegłego roku przez TP SA oferta przetargowa na dostawę na potrzeby telekomunikacji do końca 1998 r. kilku tysięcy urządzeń klasy HDSL (2 Mb/s) zgromadziła kilkanaście ofert, z których w drodze konkursu wyłoniono 6 firm startujących w trzech kategoriach tych urządzeń:

• w kategorii łączy dwuparowych z kodowaniem 2B1Q firm: Schmid Telecom (WATSON II), Tadiran Telecommunications (TadiGain 5000), ECO Telecom (ExLine2), Orkit;
• w kategorii łączy dwuparowych z kodowaniem CAP 64: Schmid Telecom (WATSON 3), Ascom (COLT-2);
• w kategorii łączy jednoparowych z kodowaniem CAP 128: Schmid Telecom (WATSON 4), Alcatel.

Wśród wielu możliwości wykorzystania urządzeń systemu HDSL głównym ich zastosowaniem jest realizacja połączeń central abonenckich PABX z siecią publiczną TP SA w ruchu pełno automatycznym. Dla takich konfiguracji wymagane są atesty (homologacje) urządzeń HDSL, zapewniające poprawną pracę z wszystkimi typami central elektronicznych miejskich i abonenckich działającymi zgodnie ze zaleceniami standardów G.703, G.704 i V.35. Przy stosowaniu urządzeń HDSL w sieciach wewnętrznych (prywatnych), atesty urządzeń są zbędne.

3.2 ADSL ( Asymmetric Digital Subscriber Line ).

3.2.1 Wstęp.

Bezkonkurencyjna do niedawna technologia ISDN z trudem odpiera ataki ze strony nowych modemów 56k. Tymczasem nie jest to kres możliwości linii telefonicznych - modemy ADSL pozwalają uzyskać zwiększone ponad stukrotnie transfery danych. Istnienie skrótu ADSL jest najlepszym dowodem na to, że nawet Andy Grove i Bill Gates czasami się mylą. Przed niespełna rokiem szef Intela i założyciel Microsoftu wypowiedzieli się na temat przyszłości wymiany informacji. Obydwaj zgodnie twierdzili wówczas, że przepustowość łączy telefonicznych stanowi wąskie gardło całego światowego systemu teleinformatycznego. Okazuje się , że nikt nie chce brać na siebie odpowiedzialności za żółwie tempo w jakim informacje wyświetlane są w oknie przeglądarki WWW. Sposobem uniknięcia problemów związanych z przepustowością, przynajmniej na ostatnim odcinku łączącym internautów z siecią, jest asymetryczna cyfrowa linia abonencka. Wykorzystując starą infrastrukturę (okablowanie) pozwala osiągnąć wspomniane wcześniej transfery dochodzące do 9 megabitów na sekundę. Opracowano już wiele odmian tej technologii (xDSL), jednak żadna z nich nie jest tak obiecująca jak ADSL. Pierwsze wersje systemu ADSL (nazwane później ADSL-1) umożliwiały transmisję w kierunku do abonenta z przepustowością 1.5 Mbit/s ( 1664 kbit/s w paśmie dupleksowym) przy długości pętli abonenckiej ok. 5,5 km. Przeznaczone były głównie do transmisji ruchomych obrazów skompresowanych za pomocą algorytmu MPEG-1 i umożliwiał odtwarzanie jednego strumienia wideo jakości VHS. Jednak niektóre sekwencje ruchomych obrazów (np. relacje sportowe) dają po kompresji strumień danych o większej przepustowości, poza tym użytkownik może wymagać dostępu do więcej niż jednej usługi równocześnie. Wprowadzono więc system ADSL-2. Posiadał on zwiększoną przepustowość (dla 3 km przy długości pętli ok. 3.5 km). Używany dzisiaj termin ADSL jest utożsamiany z systemem ADSL-3. Umożliwia on transmisję sygnałów z przepustowością do ok. 9 Mbit/s w kierunku "w dół" (do abonenta) oraz do ok. 1 Mbit/s w kierunku "w górę" (kanał zwrotny od abonenta).

Przepustowość 8 Mbit/s (simpleks) przeznaczona jest do wykorzystania w Europie i umożliwia transmisję czterech rozgłoszeniowych kanałów wideo o przepustowości 2 Mbit/s. Podane wyżej wartości dotyczą przepustowości danych użytkownika (payload.) Całkowita szybkość transmisji w łączu jest nieco większa i dla sygnału o przepustowości 8,192 Mbit/s wynosi ok. 9 Mbit/s. Należy zaznaczyć, że zastosowanie systemu ADSL nie jest ograniczone do pary miedzianej. Obecnie prowadzone są prace nad możliwością wykorzystania systemu ADSL w sieciach z kablem koncentrycznym oraz bezprzewodowych.