ADSL wykorzystuje znacznie
szersze pasmo częstotliwości niż zwykły telefon czy modem. Wymaga to jednak
pewnych dodatkowych zabiegów. Linia telefoniczna pozostaje wprawdzie ta sama,
jednak na obu jej końcach muszą być zainstalowane modemy ADSL. Różnica pomiędzy
tradycyjnym analogowym modemem, a modemem ADSL polega na tym, że tego drugiego
nie można podłączyć do dowolnego gniazdka telefonicznego. W centrali
telefonicznej musi być jeszcze zainstalowane współpracujące z nim urządzenie.
Tak więc ADSL należy rozumieć bardziej jako usługę, a nie rodzaj modemu. Kiedy
łącze ADSL zostanie zainstalowane i uruchomione, możemy jak dawniej rozmawiać
przez telefon przesyłając w tym samym czasie dane. Specjalny układ, tzw.
splitter, rozdziela sygnał mowy od strumienia bitów. Modem ADSL nie korzysta z
zakresu częstotliwości zarezerwowanego dla sygnału mowy. W dolnym, wąskim
paśmie telefonicznym niewiele zmieniło się od czasu, gdy Graham Bell
opatentował swój wynalazek w roku 1876. Leżące powyżej, szerokie pasmo ADSL
pozwala natomiast błyskawicznie poruszać się w ogromnych zasobach światowej
pajęczyny.
Modemy ADSL wykorzystują pasmo
częstotliwości od 0 Hz do 1.1 MHz. Sygnał telefoniczny transmitowany jest w
dotychczasowym paśmie, tzn. do 4 kHz. Dane cyfrowe są natomiast transmitowane w
paśmie 26kHz - 1.1 MHz. Górna granica częstotliwości wynika z tłumienia skrętki
dla wysokiej częstotliwości, dolna z zapewnienia nie występowania interferencji
między obydwoma typami danych.
Zalecenie ANSI TI.4l3 określa
dwie kategorie modemów ADSL, różniące się między sobą, sposobem podziału pasma
transmisyjnego:
nazywana FDM (Frequency Division Multiplexing)
dzieli pasmo 1.1 MHz na trzy odseparowane od siebie części
ˇ pasmo telefoniczne: do 4 kHz;
Jest
to pasmo podstawowe wykorzystywane do klasycznej usługi telefonicznej (POTS) -
transmisji dźwięku. W przypadku awarii urządzeń ADSL lub gwałtownego spadku
jakości połączenia wywołanego np. pogorszeniem parametrów linii, usługa POTS
nie jest zakłócona dzięki bezpośredniej jej transmisji i zastosowaniu filtrów
biernych chroniących przed zakłóceniami podczas normalnej transmisji danych w
pozostałych pasmach częstotliwości.
ˇ pasmo transmisyjne “w górę”: od 20 kHz do
134 kHz, (ang. upstream )
ˇ pasmo transmisyjne “w dół”: od 138 kHz do 1.1 Mhz
. (ang. downstream )
z eliminacją echa EC (Echo Cancellation). Różni
się ona od poprzedniej tym, że pasma w górę i w dół zachodzą na siebie. Częstotliwości
graniczne pasm są następujące:
ˇ pasmo telefoniczne: do 4
kHz,
ˇ pasmo transmisyjne w górę: od 26 kHz do
134 kHz, (ang. upstream )
ˇ pasmo transmisyjne "w dół":od 26 kHz do
1.1 Mhz (ang. downstream )
Ponieważ pasma "w górę"
i "w dół" zachodzą na siebie, konieczne jest stosowanie mechanizmu
eliminacji echa w odbiorniku, podobnego do stosowanego w modemach V.34. Jego
działanie polega na odejmowaniu od sygnału odebranego przez odbiornik sygnału
nadawanego przez nadajnik, w wyniku czego otrzymuje się sygnał przychodzący.
Zastosowanie modemu kategorii 2 umożliwia osiągnięcie większych szybkości
transmisji w kierunku w dół, zwłaszcza w przypadku linii o dużej długości,
kiedy to wyższe częstotliwości są silniej tłumione.
Rysunek 4.
Pasma upstream i downstream
podzielone są na podkanały o szerokości 4 kHz. W każdym z nich odbywa się
transmisja danych z cyfrową modulacją fali nośnej - osobnej nośnej dla każdego
podkanału. Prace nad ADSL rozpoczęła w 1989 roku firma Bellcore. Małe w tym
czasie zainteresowanie techniką szerokopasmową oraz rywalizacja dwóch
konkurencyjnych metod modulacji - CAP i DMT utrudniły rozpowszechnienie się
nowego standardu. Metoda CAP (Carrierless Amplitude and Phase Modulation)
zbliżona jest do modulacji kwadraturowej (QAM) powszechnie stosowanej w
tradycyjnych modemach. W metodzie tej wykorzystuje się 16 różnych kombinacji
wartości amplitudy i przesunięcia fazowego. Każdy z utworzonych w ten sposób 16
sygnałów odpowiada innej kombinacji 4 bitów. Ponieważ występuje dokładnie 16
różnych ciągów złożonych z 4 bitów, cały bajt reprezentowany jest przez 2
sygnały. Każda z tych modulacji jest bardzo zaawansowana technologicznie. Dla
przykładu najprostsza cyfrowa modulacja amplitudy pozwala osiągnąć efektywność
wykorzystania pasma równą 1bit/s*Hz ,zaś QAM ( Quadrature Amplitude
Modulation ) odpowiednio 2 bit/s*Hz. Natomiast DMT lub Echo Cancellation
teoretycznie pozwalają osiągnąć wydajność kodu rzędu 15 bitów/s*Hz co pozwala
uzyskać następujące przepustowości: 1,5 Mb/s w kierunku od abonenta do
usługodawcy oraz 14,9 Mb/s w kierunku przeciwnym. Główną zaletą modemów ADSL
jest możliwość dopasowania parametrów połączenia do maksymalnych możliwości
skrętki miedzianej. Przed rozpoczęciem właściwej transmisji urządzenie u
abonenta i centrali dobierają dla każdego podkanału optymalną, możliwie dużą,
ale nie powodującą jeszcze zbyt wielu błędów, prędkość transmisji. Dobór ten
następuje przez nałożenie na zakładaną rozdzielczość bitową charakterystyki
częstotliwościowej wykorzystywanej aktualnie linii miedzianej. Oczywiście im
dłuższy jest odcinek miedzianego kabla tym gorsze są jego parametry
częstotliwościowe i w związku z tym gorsza przepływność możliwa do uzyskania.
Kształtowanie optymalnej charakterystyki przepływności odbywa się nie tylko
przed rozpoczęciem transferu danych, ale również podczas pracy, jest to zatem
metoda adaptacyjna, reagująca na zmiany parametrów połączenia w czasie. Sens
podziału pasma na podkanały jest ściśle związany z tym właśnie zjawiskiem. W
przypadku obniżenia się wartości odstępu szum-sygnał, który determinuje
maksymalną efektywność wykorzystania pasma, następuje spadek przepływności.
Jeśli jest to pasmo nie dzielone, to spadek jest dość znaczny. Natomiast przy
paśmie podzielonym na podkanały, przy zakłóceniu w wąski paśmie, przepływność
zostaje zmniejszona tylko w objętych zakłóceniem kanałach, natomiast pozostałe
pracują bez zmian. Możliwe jest przeniesienie danych z zakłóconych kanałów do
tych, które mają jeszcze rezerwy transmisyjne. W ten sposób straty
przepływności są minimalizowane gdyż dotyczą tylko poszczególnych podkanałów, a
nie całego pasma. Przy poważnych zakłóceniach możliwe jest nawet całkowite
wyłączenie podkanałów objętych zakłóceniem.
W modulacji DMT pasmo downstream
podzielone jest na 256 kanałów o szerokości 4 kHz każdy. Pasmo upstream
podzielone jest podobnie, lecz liczba kanałów wynosi 32. W każdym z kanałów
występuje odrębna częstotliwość nośna. Kanał o numerze 64 (f = 276 kHz ) jest
zarezerwowany na częstotliwość pilotującą. Powinien on zawierać stałe bity o
wartości 0 generowane przez modem w centrali (ATU-C ). Użycie pilota pozwala na
odpowiednie dobranie przez modem abonenta (ATU-R) częstotliwości próbkowania.
Dzięki wykorzystaniu podzakresów o szerokości około 4 kHz modem DMT zachowuje
się jak kilkanaście zwykłych modemów połączonych równolegle. Zgodnie z tą
zasadą pracują ADSL Network Termination Box i Xpress Link D. Wszystko wskazuje
na to, że DMT rozstrzygnęło walkę o standard na swoją korzyść.
3.2.7 Kodowanie sygnału w skrętce miedzianej.
Uzyskanie wysokich przepływności
bitowych nie jest możliwe za pomocą "zwykłych" metod kodowania
sygnału cyfrowego - do tej pory używanych w transmisji danych. Nawet
powszechnie stosowane w przekazach cyfrowych HDSL kodowanie 2BlQ (rys. 5), o
dobrej skuteczności widmowej 2b/s*Hz, daje przepływność bitową tylko 2 Mb/s,
przy szerokości pasma 1 MHz. Ponieważ zwiększanie szerokości pasma w skrętce
powyżej 1 MHz nie jest wskazane ze względów technicznych (tłumienie,
rozproszenie, radiacja), jedynym sposobem uzyskania wyższych przepływności jest
zastosowanie bardziej efektywnych metod kodowania sygnałów cyfrowych. Obecnie
znanych jest kilka wysoko wydajnych technik kodowania cyfrowego: QAM, CAP i
DMT, wśród których głównie dwie ostatnie znalazły szersze zastosowanie w
asymetrycznej technologii przekazu ADSL.
Rysunek 5
Asymetryczna
transmisja z kodowaniem CAP
Podstawowym celem kodowania CAP (Carrierless
Amplitude and Phase) - pełniącego funkcje modulacji i konwersji sygnału -
jest zmniejszenie wymagań na szerokość pasma kanału, potrzebną do przesłania
sygnału o odpowiedniej prędkości bitowej. Charakterystyka widmowa (rys. 6)
kanału transmisyjnego (odpowiadająca skrętce miedzianej w technologii ADSL) ma
dwa rozdzielone częstotliwościowo pasma: dla usług cyfrowych ADSL/CAP (około
1,1 MHz) oraz tradycyjnych analogowych usług POTS (3,1 kHz) przekazywanych tym
samym medium transportowym. Taki rozdział częstotliwości umożliwia całkowicie
niezależne korzystanie z szerokopasmowych usług oferowanych w technologii ADSL
w stosunku do już istniejących usług analogowych POTS (3,1 kHz) lub cyfrowych
ISDN realizowanych za pomocą jednej linii telefonicznej.
Rysunek 6
W paśmie usług cyfrowych z
kodowaniem CAP wyróżnia się dwa nie nakładające się podpasma: dla kierunku
"w dół" - w stronę abonenta oraz "w górę" dla
multimedialnych interakcji użytkownika, z uwzględnieniem wymaganej asymetrii
przepływności bitowych. Kodowanie i odwzorowanie strumienia danych
podlegających modulacji CAP (rys. 7) dokonuje się za pomocą dwóch wzajemnie
ortogonalnych ciągów (nośnych), które mogą być przedstawione w postaci dwuwymiarowej
macierzy. W zależności od wymaganej skuteczności kodowania CAP otrzymuje się
różne wielkości zbiorów zespolonych elementów (grup bitów danych) wyznaczanych
potęgą liczby 2 przy dwuwymiarowej macierzy.
Rysunek 7
Opracowany w laboratorium
AT&T (Bell Labs) kod liniowy CAP 64, stosowany często przy kodowaniu
sygnałów cyfrowych w technologii ADSL, zawiera osiem wartości symboli (poziomów
napięcia, fazy, itp.), co odpowiada macierzy o pojemności 8x8=64 różnych
znaków. Każdy znak reprezentuje 6 bitów danych transmitowanego ciągu sygnału
cyfrowego (rys. 7a) i jest identyfikowany unikatową parą elementów
ortogonalnych przy odbiorze sygnału. W nadajniku dane są dodatkowo skramblowane
w celu uzyskania równomiernego rozkładu prawdopodobieństwa występowania każdego
z 64 punktów należących do konstelacji, umożliwiając poprawną pracę układów
odbiorczych. Dobre rozróżnianie punktów konstelacji po stronie odbiorczej
wymaga również stosowania cyfrowego adaptacyjnego filtru korekcyjnego,
dynamicznie nadążającego za fluktuacjami punktów w konstelacji - spowodowanych
niejednorodnością kanału (zmiany z powodu temperatury, odległości między
przewodami, nieciągłości impedancji itp.).
Często stosowana w modemach szerokopasmowych
adaptacyjna metoda kodowania RADSL (Rate Adaptive DSL), realizowana
metodami programowymi, osiąga najlepsze wskaźniki wykorzystania przepływności
kanału i oferuje największe szybkości transmisji w konkretnym fizycznym medium
transportowym. Programowa zmiana liczby bitów informacyjnych przypadających na
jeden zakodowany symbol (od 3 do 8 bitów), w połączeniu ze zmienną szybkością
modulacji symboli (360, 656, 952 Bd), umożliwia dostrojenie szybkości
transmisji - dyskretnymi krokami co 320 kb/s - do optymalnej przepływności
kanału; dla pasma dosyłowego "w dół" w zakresie szybkości od 680 kb/s
do maksymalnej 7,615 Mb/s, dla pasma interakcyjnego "w górę"
natomiast również krokami w granicach od 136 kb/s do 1,088 Mb/s.
Kodowanie wieloczęstotliwościowe
DMT.
Najnowszym sposobem kodowania
sygnałów cyfrowych jest technika wieloczęstotliwościowego kodowania informacji
w całym dostępnym paśmie kanału transmisyjnego. W odróżnieniu od CAP technika
kodowania DMT (Discrete Multitone Technology) dzieli dostępne spektrum
transmisyjne (około 1,1 MHz w sieciach ADSL) na 256 podkanałów (rys. 8), każdy
o szerokości 4,31 kHz.
Rysunek 8
Przekaz informacji przebiega
równocześnie na wszystkich podnośnych z maksymalnym przyporządkowaniem do 16
bitów danych na każdy podkanał informacji. Liczba bitów danych kodowana w
kolejnych podkanałach może być zmieniana w zależności od jakości podkanałów, na
którą wpływają fizyczne warunki transmisji, takie jak: długość pętli
abonenckiej, tłumienie kanałowe, nieciągłość impedancji, zakłócenia
interferencyjne, szum tła kanału, a także zakłócenia wnoszone przez system
zasilania. W technologii DMT bity informacji są kodowane kwadraturowo (QAM) -
podobnie jak w CAP, ale niezależnie dla wielu podnośnych - co umożliwia
inwersja FFT, łącząca modulację w dziedzinie częstotliwości z modulacją w
dziedzinie czasu.
Rysunek 9
Nakładające się pasma
przenoszenia (rys 9) dla obydwu kierunków transmisji w jednym medium
transmisyjnym ADSL/DMT wymagają stosowania układów kasowania echa po obydwu
stronach łącza cyfrowego. Natomiast zwiększenie wiarygodności przesyłanej
informacji dokonuje się dzięki implementacji zaawansowanych kodów korekcyjnych
klasy FEC (Forward Error Correction) i Reeda Solomona, w połączeniu z
kodowaniem splotowym.
3.2.8 Porównanie kodowania DMT i CAP.
Dwie techniki efektywnego
kodowania sygnałów cyfrowych DMT i CAP są stosowane od niedawna w przekazach przez
łącza asymetryczne ADSL. Chronologicznie pierwsza jest technika CAP, stosowana
w różnych odmianach od około 20 lat w zwykłych modemach wąskopasmowych (do 56
kb/s), jednak technika kodowania DMT już jest oferowana komercyjnie przez
producentów komponentów sieciowych (zwłaszcza na terenie amerykańskim). W
Europie, gdzie technologia ADSL pozostaje jeszcze w cieniu ciągle rozwijających
się usług cyfrowych ISDN, zainteresowanie szerokopasmowym przekazem cyfrowych
dopiero się zaczyna. Od strony użytkownika - nie mającego żadnego wpływu na
wybór odpowiedniej techniki kodowania w przekazach cyfrowych - jedynymi
istotnymi elementami w ofercie usług ADSL są: ich dostępność, cena i koszt
eksploatacji.
Technika kodowania DMT wymaga na
ogół większych mocy obliczeniowych niż CAP, także większej mocy pobieranej i
traconej w specjalizowanych układach scalonych, co wynika z przeprowadzania
wielu złożonych obliczeń korekcji FEC, kasowania echa i adaptacji przepływności
w poszczególnych podkanałach. Problemy te komplikują sposób zasilania (i
chłodzenia), zwłaszcza w systemach komutacji PABX (Private Automated Branch
Exchange), w których każda linia abonencka z ofertą usług ADSL wymaga
indywidualnych układów konwersji DMT. Ponieważ w technice DMT stosuje się
relatywnie wąskie pasma przenoszenia, to korekcja charakterystyki widmowej nie
jest tak istotna jak przy kodowaniu CAP - często nawet nie stosowana. Do
niewątpliwych zalet DMT należy jednak stosowanie krótszych programowych pętli
adaptacyjnych w podpasmach, co usprawnia szybkie podwyższanie przepływności w
miarę poprawy parametrów fizycznych łącza. Ta elastyczność objawia się
korzystnie również przy dynamicznej (On Line) rekonfiguracji liczby
przesyłanych bitów w podpaśmie, przy unikaniu szkodliwych interferencji EMI (Electro-Magnetic
Interference) w zakłócanym podkanale DMT (rys. 8b).
Z drugiej strony proste procedury
kodowania stosowane w technice CAP, zwłaszcza adaptacyjnego typu RADSL/CAP
(rys. 3), umożliwiają osiąganie najwyższych przepływności wyższych od standardowej
oferty dla konkretnego zasięgu sieci ADSL. Wysoka skuteczność kodowania CAP
wynika również z kilkunastoletnich doświadczeń eksploatacyjnych prowadzonych w
modemach wąskopasmowych, ciągłego wprowadzania ulepszeń w tych modemach,
podnoszenia ich wydajności kodowej oraz instalacji specjalizowanych procesorów
sygnałowych DSP (Digital Signal Processor) o coraz większych
możliwościach przetwarzania (struktury co najmniej 16-bitowe).
3.2.9 Problemy z wdrażaniem ADSL.
ADSL to technologia z 1993 roku,
ale upowszechnienie się jej pozostaje nadal sprawą otwartą i jest tematem
zaciekłych sporów inżynierów i ekonomistów. Jak zwykle jednak sprawę przesądzą
konsumenci, którzy zaakceptują nową technologie lub odrzucą. Oczywiście
odpowiednia polityka cenowa firm telekomunikacyjnych i producentów sprzętu może
wydatnie przyczynić się do rozpowszechnienia modemów ADSL wśród zwykłych
użytkowników. Nie da się ukryć, że podobnie jak każda nowa technologia, również
urządzenia ADSL są stosunkowo drogie i należy się tu liczyć z kosztami po
stronie abonenta jak i operatora udostępniającego usługę (zakup lub modyfikacja
central, zapewnienie kadry specjalistów, zwiększenie przepustowości łączy na
skutek zwiększonego ruchu abonenckiego).
Oficjalnie standard ADSL został
zatwierdzony przez grupę roboczą ANSI ( ANSI Standard T1E1.413 ), do którego
organizacja ETSI dołączyła swój aneks odzwierciedlający europejskie wymagania w
tej dziedzinie. Ponieważ technologia ADSL wciąż się rozwija, przyjęty standard
jest nieustannie poszerzany, cały czas są tworzone nowe standardy mające
przygotować technologię ADSL do szybkiego wejścia na rynek usług
multimedialnych. Wśród potencjalnych nabywców technologii ADSL daje się
zauważyć oznaki pewnego wyczekiwania, nadal bowiem istnieją kwestie, które nie
zostały do końca wyjaśnione i uporządkowane. Jedną z przeszkód w szybkim
wdrażaniu technologii ADSL jest kwestia systemu modulacji zastosowanego w
modemach. Od samego początku sprawa ta dzieliła, i niestety nadal dzieli,
głównych wytwórców sprzętu ADSL na dwa konkurujące ze sobą obozy. Pierwsza
grupa preferuje system modulacji CAP stworzony przez naukowców z firm AT&T
i PARADYNE który m.in. funkcjonuje w modemach firmy WESTELL. System ten pomimo
iż nadal nie posiada swojego standardu, jako pierwszy pojawił się na rynku i
zdążył już sobie zyskać szerokie grono zwolenników, w przeciwieństwie do
drugiego systemu DMT firmy AMATI , który cieszy się poparciem takich potentatów
branży telekomunikacyjnej, jak ALCATEL, MOTOROLA czy ERICSSON. Do tej pory
system DMT nie był gotowy do zastosowania na szeroką skalę i z tego względu nie
mógł zaistnieć na rynku, mimo że oficjalnie został zatwierdzony przez ANSI jako
standard dla modemów ADSL. Obecnie na rynku pojawiają się modemy wykorzystujące
modulację DMT. Niestety są one droższe i bardziej złożone niż te z modulacją
CAP. Ich główną zaletą jest jednak możliwość przesyłania danych przy większych
prędkościach, niż oferują to modemy z CAP, poza tym modulacja DMT jest bardziej
odporna na szumy. Ponadto na bazie tej modulacji jest rozwijana technologia
RADSL, która to pozwala na dostosowanie prędkości przesyłania sygnału do
warunków w których jest on przesyłany (długość łącza, tłumienność itd.)
3.2.10 Prognozy.
O tym która z technologii (ISDN
czy ADSL ) zyska większą popularność , zadecydują sami użytkownicy. Nie należy
jednak zapominać , że wdrażanie technologii DSL w porównaniu z ISDN jest
łatwiejsze w instalacji i daje użytkownikowi wyższe szybkości przekazu - przy
równocześnie niższych cenach eksploatacyjnych. Dla porównania , koszt adaptacji
centrali komutacyjnej do usług sieci ISDN wynosi jednorazowo około 100 tys. USD
, podczas gdy przyłączanie linii w technologii DSL może odbywać się stopniowo,
w miarę wzrostu zainteresowanie klientów przekazami o podwyższonej
przepływności. Jeśli ADSL rozpowszechni się, popularność usług ISDN i modemów
56k znacznie spadnie. Wiele wskazuje na to, że również modemy telewizji
kablowych mogą być z powodzeniem zastąpione przez ADSL:
Spółki telekomunikacyjne posiadają 760
milionów gniazd telefonicznych na całym świecie. Dzięki wykorzystaniu tych
zasobów nie będzie konieczności prowadzenia nowych łączy do każdego
gospodarstwa domowego.
Telewizja kablowa - a tym samym gniazda, do
których można podłączyć modemy kablowe - dostępna jest jedynie w 30
milionach gospodarstw domowych. W wielu krajach rozwój sieci kablowych
wymagałby bardzo dużych inwestycji ze strony spółek telekomunikacyjnych.
Abonent ADSL nie dzieli swojej linii z innymi
użytkownikami. Wprawdzie modemy telewizji kablowej zapewniają szybkość
transmisji na poziomie 30 Mb/s, jednak im większy ruch panuje w sieci
kablowej, tym wolniej informacje docierają do każdego z użytkowników.
Sieć ADSL może być rozbudowywana zależnie od
potrzeb - każdemu abonentowi przydzielane jest osobne łącze. Modemy
kablowe wymagają przebudowy starszych sieci kablowych i instalacji
wzmacniaczy zdolnych do przeniesienia kanałów zwrotnych.
Pod względem
technicznym technologia ADSL jest już przygotowana do wprowadzenia na rynek,
zapewniają wszyscy producenci. Początkowo cena modemu wynosić będzie około 2000
złotych, można jednak przypuszczać, że wielu operatorów będzie oferować
dzierżawę modemu w ramach opłaty abonamentowej za dostęp do sieci. Na dobre
usługi ADSL rozpowszechnią się prawdopodobnie już w przyszłym roku. Obecnie w
wielu krajach realizowane są projekty pilotażowe. Na przykład w Norymberdze 100
abonentów podłączonych jest do sieci ADSL za pośrednictwem niemieckiego
Telekomu. Poprzez łącze telefoniczne mogą oni oglądać wybrane filmy i dokonywać
zakupów (homeshop) nie mają jednak dostępu do Internetu. Jeszcze szerzej
zakrojone działania podjęto w Skandynawii: Alcatel wspólnie ze szwedzkim
operatorem Telia przygotowuje w Sztokholmie 2000 przyłączy ADSL. Pod koniec
tego roku 3Com i Pulsecom chcą wprowadzić do sprzedaży kompletny zestaw do
obsługi ADSL; Siemens oferuje ADSL pod nazwą Xpress Link D. Rozwiązanie to
zapewnia możliwość współpracy z siecią ISDN, czego nie oferuje jeszcze Network
Termination Box produkowany przez Alcatela. Alcatel wyposażył jednak swój modem
w złącza Ethernet i ATM (Asynchronous Transfer Mode), podczas gdy
urządzenie Siemensa posiada jedynie interfejs sieciowy.
Podstawową wadą ADSL jest
konieczność posiadania odpowiedniego łącza pracującego w tym standardzie, co
prawda okablowanie może zostać wykorzystane, konieczna jest jednak instalacja
odpowiednich urządzeń tak po stronie użytkownika, jak i dostawcy usług
sieciowych. Problem ten nie występuje w przypadku tradycyjnych modemów, które
działają po podłączeniu do dowolnego gniazdka telefonicznego w większości
krajów świata.
Modemy ADSL uwypukliły także inny problem - obciążenie serwerów. Już
dzisiaj niektóre maszyny mają problemy, gdy wielu użytkowników w tym samym
czasie próbuje skorzystać z ich zasobów. Co stanie się jutro, jeśli użytkownicy
(w dużej liczbie) korzystający z ADSL zechcą wejść na serwer, aby ściągnąć
film? W obu przypadkach sytuacja jest bardzo podobna - wszyscy będą czekać.
ADSL 
